دخترك انگار عادت كرده بود ميان آت آشغال هايش يك چيزهاي گرانبهايي نگه دارد ... نگاه كه ميكردي همه چيزش در عين بي نظمي يك نظم خاصي داشت ... مثلا كنار لنگه گوشواره ي ناقصش يك دفترچه پيجر نگه داشته بود ، همان ها كه سالها پيش براي داشتنش خودش را به در و ديوار زده بود ، حالا به هر كسي بگويي خنده اش ميگيرد ... پيجــــــر ... وه پسر خودمانيم عجب چيز مزخرفي بود ، يادم هست براي گرفتن پيغام هايش يا ارسال بايد خودت را پ.اره ميكردي تا ارسال شود ... اپراتورهايش كه اصلا حرفش را نزن ، فكرش را بكن براي ارسال يك پيام بايد آن را به اپراتور ميگفتي برايت تايپ ميكرد و بعد ارسال ... يك چيزي شبيه تلگراف قديم تر ها فقط اين بار به جاي تِك تِك كردن آن فلز لعنتي ، دكمه هاي كيبورد ميسابيدن !

يك جعبه ي كهنه هم داشت از آن كادوهاي گل صورتي قديمي رويش چسبانده بود.چسبش زده بود كه بهتر بماند ، بگي نگي بهتر هم شده بود ولي خب نميشود گفت كهنگي اش را گرفته.بغل هاي درش كمي چسب وار رفته بود ، زوارهاي مقواييش لو ميداد كه قدمت دارد. داخلش را كه نگاه ميكردي تميزتر بود.باز هم كادو شده از همان ها كه روي درش چسبانده بود ،‌گلي صورتي هاي پوسيده !

به دست هاي خودش كه نگاه ميكردي به اين چيزها نميخورد ... انگار اصلا آدم اين كارها نبود ... خاطره بازي !!! فقط همين يك قلم را كم داشت ... ميداني يك جورهايي مال اين حرف ها نبود ، ظاهرش هميشه شلوغ تر از اينها ميزد ، يا توي خودش بود يا هميشه وقت كم داشت.اصلا يك وعضــ ــي 

حالا دخترك با اين عوالمش يك همچين اندوخته اي داشته باشد ؟! خودش هم گيج ميزد گاهي ... ولي با يك وسواس خاصي قايمشان ميكرد زير تخت ، توي كشو نه ،‌زير تخت ... انگار جايش امن تر بود ... تختش مامن بعضي چيزها بود ، از آن تخت هاي پدر مادر دار بود ، بزرگ و جان سخت.چندين سالي ميشد كه داشتش.از پدرش به ارث رسيده بود.زيرش از هر چيزي كه برايش حكم يك اندوخته داشت قايم ميكرد ، حكم پستوي مادر بزرگ ها را داشت.

هميشه دنبال چيزي كه ميگشت ميخوابيد روي زمين و تا نيمه ميرفت آن زير ... يك هواي خاصي داشت ، انگاري بوي قديم ترها را برايش داشته باشد ، بارها شده بود الكي ور ميرفت ، فقط ميخواست بو بكشد دستي به سر و روي كاغذها ميكشيد.راستي ! كتابهايش هم آن زير نگه ميداشت ، ميگذاشتشان داخل يك كارتن و به زور كارتون را آن زير جا ميداد. چه اصراري بود به كارتن كردن و نگه داشتنشان ، اين هم از آن عادت هاي عجيب غريبش بود ....

ميداني حالا كه فكر ميكنم دخترك عجيب و غريبيش همين كارهايش بود، از چيزهايي كه قايم ميكرد يا يواشكي بازي ميكرد ، همين بود بيشتر با چيزهايي كه جمع ميكرد يك جورهايي بازي ميكرد ، بازي فكري يا لامسه !!!

پ.ن.2 : زهره ميگفت آخرش مينويسي ، نميدانم ولي همين خطي خطي هاي لحظه ايه حالا برايم تداعي لبخندش را داشت 

پ.ن.3 : شايد ادامه دارش كنم ، قصه هاي دخترك ، يك چيزي شبيه قصه هاي مجيد ... خنده دار است نه ؟!

پ.ن.4 : سلام خلوت ... دلمان بسي تنگ شده بود برايت ها ... حواست هست اولين بار است مخاطبم ميشوي ؟!